Uw winkelwagen is leeg.
FOTOCREDITS: Anna Leonte Loron
Marion Mailaender woont en werkt tussen Marseille en Parijs en ontwikkelt een eigenzinnige praktijk op het snijvlak van interieurarchitectuur en design. Ze studeerde aan de École Boulle en laat zich in haar werk inspireren door vernaculaire referenties, alledaagse voorwerpen, vakmanschap en ontmoetingen met kunstenaars en ambachtslieden uit haar omgeving. Haar intuïtieve en gevoelige benadering speelt graag met gebruik, materialen en onverwachte combinaties.
Voor het 30-jarig jubileum van Sessùn bedacht Marion Mailaender een scenografie als een gevoelige en eigentijdse reflectie rond de Divine-tas, haar lijnen, haar aanwezigheid en wat ze bevat. Zo zet ze de verkenning van materialen, gebaren en vakmanschap voort die als rode draad door de tentoonstelling loopt.
We ontmoetten haar om terug te blikken op haar parcours, haar inspiratiebronnen, haar band met Marseille en Parijs, en op haar heel persoonlijke manier om naar objecten en plekken te kijken en ze opnieuw uit te vinden.
Kunt u ons iets vertellen over uw parcours en wat u ertoe heeft gebracht interieurarchitect en designer te worden? Wat heeft door de jaren heen uw manier gevormd om ruimtes en objecten te bedenken?
Ik ben opgegroeid in Marseille. Mijn ouders hadden bevriende kunstenaars die ik bewonderde. Na mijn middelbareschooltijd had ik het geluk om aan de École Boulle in Parijs te studeren, waar ik in contact kwam met de ambachtslieden die in de ateliers van de school werden opgeleid. Het is een groot voorrecht om aan een school te studeren waar de verschillende disciplines en professionals uit de interieurarchitectuur en het design op één plek samenkomen.
Wat zijn uw belangrijkste inspiratiebronnen? Welke plaats nemen alledaagse voorwerpen in uw werk in?
Ik laat me inspireren door wat me omringt: de stad, kunstenaars en kunstenaarsateliers, die ik altijd ongelooflijk vindingrijk vind. Dat sluit ook aan bij mijn interesse in vernaculaire architectuur en design, die voor mij de beste inspiratiebron vormen.
U houdt ervan genres en tijdperken te mengen en alledaagse voorwerpen of materialen een andere functie te geven. Wat trekt u aan in deze onverwachte combinaties?
Wat me hierin aantrekt, is de vrijheid die het biedt om iets nieuws te creëren. Ik vergelijk het met sampling in muziek: het is precies hetzelfde creatieve proces.
U verdeelt uw tijd tussen Parijs en Marseille. Voeden deze twee steden uw blik op verschillende manieren?
Absoluut. Het zijn twee steden die elkaar aanvullen en ik heb de energie van beide nodig. Ik zeg graag dat ik een dubbele nationaliteit heb.
Hoe is het idee ontstaan voor deze scenografie ter gelegenheid van het 30-jarig jubileum van Sessùn, rond wat je in een tas zou kunnen vinden?
Het idee ontstond uit een heel eenvoudig gebaar: je voorstellen dat je iemands tas omkeert. In dit geval de Divine, de tas die het modehuis belichaamt. De Sessùn-tas is een ontworpen en herkenbaar object, maar we wilden verder kijken en ontdekken wat de klant er werkelijk in meedraagt.
We baseerden ons op het werk van de Russische fotograaf Sergueï Stroitelev, die enkele weken in Sint-Petersburg doorbracht en onbekende vrouwen vroeg de inhoud van hun tas te tonen. Deze bijna antropologische benadering, die iets intiems onthult via alledaagse voorwerpen, heeft ons sterk geïnspireerd bij het vormgeven van deze scenografie voor het 30-jarig jubileum.
Hoe heeft u uit al die alledaagse voorwerpen degene gekozen die een plaats zouden krijgen in de installatie, en hoe heeft u hun enscenering bepaald?
We zijn uitgegaan van de realiteit: wat vinden we in onze eigen tassen en in die van de mensen om ons heen? Deze spontane verzameling diende als uitgangsmateriaal, aangevuld met enkele knipogen naar het universum van Sessùn. Ook het licht onverwachte gebaar om deze tas op grote schaal na te maken, alsof hij net is omgekeerd, maakt deel uit van de enscenering.
Hoe heeft u in deze installatie het evenwicht gevonden tussen uw eigen universum en de identiteit van Sessùn?
Dat is de essentie van ons vak: luisteren naar het universum van de ander, erin opgaan en er een eigen, bijzondere blik aan toevoegen. Voor Sessùn ontstond het evenwicht via het materiaal.
U kent Emma François Grasset al vele jaren en hebt Sessùn door de jaren heen zien evolueren. Hoe heeft deze band uw blik op deze scenografie gevoed?
Ik heb grote bewondering voor het werk dat Emma door de jaren heen samen met ambachtslieden heeft opgebouwd. Voor haar is dit geen trend, maar een overtuiging die altijd al diep verankerd is geweest, en ik heb in de loop der tijd fantastische samenwerkingen zien ontstaan. Het is deze manier om mensen met elkaar te verbinden die mijn blik op deze scenografie heeft gevoed.
