Uw winkelwagen is leeg.
Fotocredits : Stéphanie Davilma
Livia Spinga, die zich na haar studie aan La Cambre in Brussel in de Ardèche heeft gevestigd, ontwikkelt een keramische praktijk waarin het materiaal de sporen van de handeling bewaart. Geïnspireerd door de landschappen waarin zij woont en de ambachtelijke pottenbakkerskunst, onderzoekt zij de principes van assemblage, versiering en transformatie.
Ter gelegenheid van de opening van de eerste Sessùn-boetiek in Milaan ontwerpt zij een monumentale keramische kroonluchter, bestaande uit hangende modules, waarmee zij haar onderzoek naar licht, materiaal en de contrasten tussen zwaarte en lichtheid voortzet.
We spraken haar om terug te blikken op haar loopbaan, haar experimenten met lokale materialen en hoe ze in haar creatieve proces ruimte laat voor het onverwachte.
Je bent afgestudeerd aan La Cambre in Brussel, waarna je je in de Ardèche vestigde. Kun je ons iets vertellen over je loopbaan en de mijlpalen die je huidige werkwijze hebben gevormd?
Ik ben opgegroeid in de omgeving van Parijs en heb vervolgens toegepaste kunst en beeldhouwkunst gestudeerd in Rome, Parijs en Brussel, waar ik mijn opleiding heb afgerond met een master in keramiek aan La Cambre, gericht op hedendaagse kunst. Na mijn studie heb ik mijn atelier in de Ardèche opgezet. Ik ben ook parttime docent design en ambachtelijke vakken geworden. Ik heb het atelier nooit verlaten, maar dankzij dit evenwicht heb ik mijn opleiding en onderzoek kunnen voortzetten. Door mijn verhuizing naar de Ardèche is mijn kijk op keramiek verbreed. Daar heb ik de pottenbakkerscultuur leren kennen via ontmoetingen, bezienswaardigheden en het bakken in een houtoven. Dankzij de geologische rijkdom van het gebied heb ik ook een andere kijk op materialen kunnen ontwikkelen. Al deze ervaringen hebben mijn werk gevormd en hebben mij er geleidelijk toe gezet om decoratieve en sculpturale objecten te creëren.
Wat zijn je belangrijkste inspiratiebronnen op het gebied van kunst, ambacht of je dagelijks leven in de Ardèche?
Mijn inspiratiebronnen zijn talrijk en ik beschouw mijn ontwerpen graag als een soort collages. Ik maak mijn keramiek door de technieken van de pottenbakkerij te combineren met vormen uit de decoratieve kunsten, de volksarchitectuur en mijn dagelijkse omgeving. Van oudsher beschouw ik voorwerpen als raadsels die het oplossen waard zijn. In mijn werk geef ik graag aanwijzingen over de manier waarop ze gemaakt zijn. Ik houd van vormen die in elkaar passen en zich aan elkaar aanpassen; van kralen tot bakstenen, en van stenen tot keien: al sinds mensenheugenis stapelen deze elementen zich op in onze landschappen, onze sieraden en onze architectuur. Ik ben gefascineerd door de rijkdom aan combinaties, hun functionele en decoratieve mogelijkheden. De vormgeving en verbindingen, die zichtbaar zijn gelaten, veranderen in ornamenten.
Je werkt met aarde, as en mineralen die je in de omgeving van je atelier verzamelt. Hoe kies je deze materialen uit?
Mijn keuzes zijn geleidelijk tot stand gekomen; ik heb wat geëxperimenteerd en dingen uitgeprobeerd. Ik heb het geluk gehad om samen te werken met een geologe, Maryse Aymes, en om keramisten te ontmoeten die zich bewust zijn van deze kwesties. De Ardèche is geologisch gezien bijzonder complex, waardoor ik toegang heb tot talrijke mineralen. Ik heb toegang tot een potversnipperaar in een fablab in de Ardèche, het Polinno. Ik ben niet bezig met een systematische of expliciete verzameling; soms neem ik een nieuw materiaal op in mijn onderzoek en onderzoek ik de combinaties die daarmee mogelijk zijn. In de loop der tijd heb ik vooral een eenvoudige werkwijze ontwikkeld, die is afgestemd op mijn werkritme en de dagelijkse gang van zaken in het atelier.
Je stelt ‘aarzeling, fouten en nonchalance’ centraal in je werk. Wat betekenen deze begrippen concreet voor jouw creatieve proces?
Zoals bij elke artistieke praktijk is het eindresultaat het gevolg van een reeks keuzes: tonen of verbergen, gladstrijken of stoppen, verduidelijken of het spoor van een gebaar behouden. Ik probeer een zekere mate van aarzeling en onvolmaaktheid te behouden in wat ik laat zien, als een manier om mijn eigen automatismen te doorbreken. Zo voorkom ik dat ik vastklamp aan een vooroordeel dat ik misschien over mijn onderwerp had. Ik laat me graag een beetje verrassen door mijn werk om te ontsnappen aan bepaalde beperkende ideeën die we vaak onbewust overnemen.
Sessùn heeft zijn eerste winkel in Italië geopend, in Milaan, waarvoor je keramische stukken hebt gemaakt. Hoe is deze samenwerking tot stand gekomen en hoe verliep de dialoog met het merk?
Ik ben benaderd door de teams van Sessùn. Tijdens ons eerste gesprek hebben we het gehad over keramiek, maar ook over hun wens om mij een project van een nieuwe omvang toe te vertrouwen, waarbij ik veel vrijheid zou krijgen op het gebied van ontwerp en vervaardiging. Vervolgens hebben zij mij in contact gebracht met Cobalto Studio, dat verantwoordelijk is voor het ontwerp en de artistieke leiding van het project. Hun eerste voorstel voor de verlichting en de deurklinken in de hal sloot perfect aan bij mijn werk. Ik heb toen verschillende schetsen gemaakt en al snel kreeg het project vorm. Gedurende enkele weken heb ik alle technische aspecten met de architecten bestudeerd. Ik heb ook de uitvoering van de constructie gecoördineerd met Atelier Feuz, een ambachtelijke smid met wie ik al eerder had samengewerkt en die met nauwkeurigheid en gevoel te werk is gegaan. Vervolgens heb ik de installatie in Milaan uitgevoerd, met de hulp van lokale vakmensen. Dit was weer een nieuwe stap voor mij, maar het is uiteindelijk heel goed verlopen. Ik heb enorm genoten van dit project, met name vanwege de prettige samenwerking en het vertrouwen dat ik kreeg van responsieve en veeleisende gesprekspartners.
Hoe ben je te werk gegaan bij het ontwerpen van deze keramische kroonluchter? Wat was je intentie met betrekking tot licht, kleuren en materiaal?
Het begon allemaal met een voorstel van Sessùn en Cobalto Studio. We wilden mijn werk met verlichtingsarmaturen uit keramische modules op grotere schaal voortzetten. Cobalto Studio heeft mij een voorstel gedaan dat mij aansprak. Vanaf dat moment ben ik aan de slag gegaan, eerst met een fase van ontwerpen en schetsen die enkele weken in beslag nam, en daarna in het atelier. Voor de algemene vorm van de kroonluchter hebben we een traditioneel object als uitgangspunt genomen: door de rijen tegels op dezelfde omtrek te bevestigen en vier verticale bevestigingspunten te tekenen, wordt de kroonluchter een eenvoudige lichtkoepel. Ik werk al sinds mijn studietijd met dit tegelpatroon. Deze vorm is geïnspireerd op een jeugdherinnering: een vloer van gebakken klinkers op een plek waar ik heb gewoond. Ik liep rond over deze vloer en speelde met de lijnen. Ik heb er een beeld en bepaalde sensaties aan overgehouden, die ik in mijn werk heb verwerkt. Mijn werk wordt gekenmerkt door het gebruik van chamotteklei, die in dikke lagen wordt bewerkt. Ik vind het mooi dat mijn zware, ruwe voorwerpen een kostbare uitstraling krijgen, met name dankzij het emailwerk in natuurlijke kleurnuances en het spel van texturen en sporen. Mijn werk krijgt een extra kostbare dimensie door de schroeven die stuk voor stuk met de hand zijn gesmeed door Atelier Feuz. Bovendien staat de zwaarte in dit ontwerp in contrast met de visuele lichtheid van de hangende tegels.
